Prachuap Khiri Khan

20

Na ons gemeld te hebben bij Enjoy Guesthouse trokken we er meteen weer op uit om fietsen te huren want de 20 minuten lopen vanaf het station vonden we al te veel, we zijn graag mobiel en met fietsen vang je tenminste nog wat wind in deze hitte. We twijfelden nog even toen ze vroegen of we niet de 'tuk tuk' wilden huren maar Daan zag zichzelf echt niet achter het stuur kruipen dus werden het gewoon 2 fietsten met een vastgeplakt stuk karton als achteropzitje.

Zie je ons al gaan, Daan op de motorbike en al z'n meiden in het bakkie? 

Na een heerlijke smoothie bij Grandma's Café, waar we ook de fietsen huurden, reden we door naar het strand waar een mooie weg langs loopt totdat de meiden het niet meer hielden en we ze loslieten om te spelen.

 Maar toen Daan vertelde dat al die kleine drolletjes uit een holletje komen waar krabbetjes wonen, werd Tula lichtelijk hysterisch. Er was geen ontkomen aan want het hele strand lag vol, dus zij ging op haar crocs verder, omzichtig tussen de hoopjes door laverend.

Tijdens het spelen afgedwaald en haar schoenen vergeten, gelukkig tilt grote zus je wel weer naar het krabloze droge zand.

Na het strand liepen we per ongeluk tegen een Thaise festivalmarkt op (niet zo'n toeristenmarkt maar gewoon een 'echte') met een in onze ogen zeer ouderwets soort kermisje, het reuzenrad is net iets groter dan de gemiddelde boom. We gingen nogmaals voor de smoothie, goede manier om fruit en vocht binnen te krijgen, mits ik er op tijd bij ben om alle suiker en siroop die er altijd ingemikt wordt tegen te houden. We struinden de markt helemaal af en fietsten via de gezellige promenade (masseuses op een rijtje, jammer dat je met 3 kinderen geen uur voor een massage kunt gaan zitten) naar een lukraak gekozen restaurant waar Novi de hele maaltijd hysterisch aan tafel heeft zitten wippen nadat ze vreselijk schrok van een beest dat Daan uit z'n haar pardoes in haar richting sloeg. Wat is dat toch met die meiden van ons, hoe kleiner het beestje hoe dramatischer de reactie. Laten we het erop houden dat het een lange dag was, dus na het eten eerst allemaal onder de douche en daarna naar bed/stretcher/minimatrasje.

21

Met z'n vijven op een kamer was er geen redden meer aan toen Pepa om 6 uur begon te tatataen. We probeerden nog stil te doen voor het gezin waar we boven slapen (ze verhuren 2 kamers in hun huis) maar de beste oplossing was gewoon heel snel de deur uit zien te komen. Om kwart over 7 liepen we al over de markt om fruit voor het ontbijt in te slaan een na 2 km fietsen waren we nog voor achten op het Ao Manao strand, wat op een militaire basis ligt (toeristen moeten zich inschrijven op vertoon van paspoort en je steekt op weg naar het strand een landingsbaan over, best bijzonder).

Ontbijt voor 5

Zo vroeg dat we het brede strand nog helemaal voor onszelf hadden.

We speelden de hele ochtend in de warme zee en aan de waterkant. Het voelde heel verraderlijk alsof we er pas een uurtje waren toen het al middag bleek te zijn en we nodig uit de zon moesten.

Pepa de zandhapper

Modderpakking en scrub gratis en voor niets (en stiekem een minitukje al kwamen ze daar achter toen ik geen antwoord meer gaf).

Pepa deed ook een tukje.

En later nog eentje, ze wordt steeds flexibeler en makkelijker weg te leggen.

Deze 2 hebben we de hele dag nauwelijks gehoord.

We aten afhaallunch op ons heerlijke plekje (4 parasols, 8 stoelen en 2 tafeltjes voor 40 baht/€1) en speelden de rest van de middag in de schaduw totdat we rond half 5 van het strand af rolden. We maakten de guesthouse douche nogal zanderig met een familiesessie en stapten meteen weer naar buiten voor een verfrissende smoothie bij Grandma's schuin aan de overkant. Het liep al tegen etenstijd dus besloten we om maar weer naar de sfeervolle festivalmarkt te gaan (een soort braderie) waar de meiden mais en frietjes aten en wij noodlesoep. Ze verheugden zich al helemaal op het kleine kermisgedeelte waar Novi een kwartier in haar eentje in het (niet zo)reuzerad zat en Tula (na eerst in de botsauto's te willen maar te weigeren in te stappen nadat Daan betaald had, hij kreeg heel vriendelijk het geld weer terug) weer blij op een dino in de draaimolen ging. Als laatste mochten ze samen in een te kneuterig racebaantje met luid toeterende karretjes (elk karretje een eigen geluidsknopje dus alle kleintjes gingen los) en daarna keerden we terug naar ons guesthouse.

Foto gemaakt door Tula,de camera stilhouden is soms nogal lastig.

Rara waar zit Novi?

Tula op haar lievelingsdier

Het leukste was dat er aan de slingers boven de markt ballen hingen en de kinderen die tijdens de rit probeerden te raken, ook in de draaimolen. Hier doen ze niet aan veiligheidsrekjes en verboden op te staan tijdens de rit.  

22

Met weinig anders op het programma dan in de middag de trein pakken naar onze volgende locatie werd het voornamelijk een wachtdag. We ontbeten uitgebreid bij een schattig zaakje met fruitsalade en lekkere broodjes (hier zeer bijzonder, meestal is het van dat vreselijke witbrood). De eigenaresse had een dochtertje en de school hier had vandaag een vrije dag dus Tula speelde achterin de zaak met haar leeftijdsgenootje, gewoon bij haar op de slaapkamer want zaak en privé zijn hier meestal één.

Pepa demonstreert haar nieuwe vaardigheid: zwaaien.

Daarna keerden we terug naar ons guesthouse waar de meiden met het zoontje van de eigenaars en zijn speelgoed speelden.

Pepa keek naar het passerende verkeer en naar de familie die aan de overkant van de straat op slippers een huis bouwden.

Novi maakte haar huiswerk, ijverig studentje.

We staken schuin de straat over om in onze inmiddels favoriete tent de zoveelste fruitsmoothie te drinken. Inmiddels hebben we de juiste methode te pakken: eerst vragen welke smaken ze van vers fruit maken (anders wordt het met een raar smakende siroop gebrouwen) en dan meerdere keren benadrukken dat we er geen suiker willen.

Novi en Tula hebben ook eindelijk door dat als ze samen in goed overleg een spelletje kunnen spelen op de laptop door netjes omstebeurt te doen dit beter werkt dan te ruziën over wie er aan de beurt was want dan klappen we het ding gewoon dicht. Ze weten dit nu zelfs zo goed dat Novi, die wilde dat Tula met haar mee zou gaan om in de tuin met een boksbal te spelen, tegen mij klaagde dat Tula (die nog het spelletje wilde doen en niet met Novi mee wilde gaan) niet omstebeurt deed waarop ik de laptop uitzette. 'Zo, mooi geregeld' zag ik Novi denken, 'kom Tula we gaan'.

Vervolgens lunchten we bij een zeer matige en belachelijk dure zaak (slechte tip) en namen daarna een taxi (scooter met bak) naar het station. Daan was eerder al langs gefietst om te kijken hoeveel vertraging de trein had (hier geen kwestie van of er vertraging is maar eerder van hoeveel) maar bovenop het uur dat we al ingecalculeerd hadden kwam nog een uur dus we vertrokken uiteindelijk pas om half 4. Dit keer maar 1,5 uur in de trein waarvan Pepa het grootste deel van de rit een paar banken verder zat te grappen en Novi een heel plan uitstippelde om geld in te zamelen voor de olifanten van Elephantsworld.

Phetchaburi

17

Voor het ontbijt speelden we in de tuin met gras en kiezels. Pepa at een boterham met gras. Novi zei dat is groen dus gezond.

Er werd er met diezelfde kiezels een potje gedamd. (Hier was het nog leuk, toen Novi verloor omdat Daan de regels niet goed had uitgelegd vond ze het minder grappig)

Novi trof bij het ontbijt een tweelingbanaan (2 bananen samen in 1 schil).

We maakten onze leenfietsen in orde, pure luxe voor Tula want zij mocht op de bagagedrager met goed achteropzitkussen en zelfs voetensteuntjes. 

Daan en ik lieten allebei ons haar knippen met veel gebaren , tondeusegeluiden en gelach (en door foto's te laten zien van hoe we er normaal uit horen te zien). Eindrekening €5,-

Puppy van de kapster vermaakte de meiden. Kapster moest erg hard lachen toen Pepa puppy bijna plette en fijnkneep.

Tempelpoort, no filter.

Bij de tempel zagen we een optreden (of een oefensessie, zo klonk het meer eigenlijk).

We bespraken verschillen tussen geloven, Novi weet er meer van dan ik. Ik weet wel dat je nooit met je voeten naar boeddha mag wijzen, dus voor de zekerheid dan maar gaan zitten want staand wijzen je tenen ook richting het beeld, geen idee of dat ook telt.

Bladgoud plakken, die mocht je zo maar pakken legde een aardige monnik ons uit. Was nog best lastig om het ook op het beeld geplakt te krijgen en niet aan je vingers.

Prachtige offerandes van bananenblad en bloemen.

We bezochten het openbare zwembad waar we veel bekijks trokken.

Pepa in haar nieuwe drijfmiddel. Ze ziet zo blauw door het blauwe doek dat als zwembaddak dienst doet, daardoor leek iedereen op een smurf. 

Toen we er al anderhalf uur inlagen kwam de badmeester ons melden dat iedereen met lang haar een badmuts op moest. Voor de meiden had hij er gelukkig 2 te leen. Wij vonden het al zo opvallend dat alle meisjes een badmuts droegen. (En allemaal een badpak met een rokje eraan en iedereen een zwembril.)

We aten op de avondmarkt. Novi is gepromoveerd naar witte rijst met groenten. Pepa hapt ook al aardig rijst weg. Tula is meestal zo moe dat we haar moeten voeren dus doen we hapje Pepa hapje Tula oh en vergeet jezelf niet. 

Het fietslampje kon nergens aan vast dus dan maar aan Tula's broek, ze vond haar lichtgevende staartje helemaal het einde. 

Langs een prachtige zonsondergang fietsten we naar huis. Jammer van de iets mindere kwaliteit foto's. Mijn camera heeft bij de olifanten waarschijnlijk iets te veel stof gehapt,gelukkig hebben we ook Novi's camera bij ons dus die mag ik van haar lenen.

Voor het slapengaan chillen met een filmpje onder de roze handdoekdeken. Gelukkig niet mijn hoofdkussen waar Novi met haar smerige voeten op ligt. 

18

Bij 2N Guesthouse worden we elke morgen verwend met een flink fruitontbijt en een steeds wisselende lekkernij erbij. Vanochtend waren dat mini kokospuddinkjes in een bananenbladvormpje.

We fietsten naar Khao Luang, een grot.

Minstens de helft van de mensen die we tegenkomen zwaait of lacht naar ons of steekt een duim op. Blijkbaar vinden ze ons heel grappig. Tula vroeg vandaag nog waarom wij de enigen zijn die fietsen. Ze kletst de oren van je hoofd achterop de fiets. Als ze later groot is wil ze een puppyhondje, een motor (ze bedoelt een scooter, die heten hier motor), een helm, een puppyhelm, een handdoekje voor als puppy het warm heeft (om zweet mee te deppen zoals mensen hier met een handdoekje in hun nek rondlopen) en een jasje en broekje voor als puppy het koud heeft.

Om bij de grot te komen moesten we eerst een heuvel op. Daan met Novi achterop fietste voor me zo de berg op dus ik zei tegen Tula 'dat is ook gemeen, papa heeft versnellingen. Waarop zij antwoordt 'ja echt heel gemeen want wij hebben verlangzamingen'. Toen kwam ik helemaal niet meer vooruit van het lachen.

In de grot is een tempel, we snapten wel dat mensen hier komen bidden want het is er lekker koel.

Een grot vraagt natuurlijk om een lesje over stalagtieten, stalagmieten en hoe je met apen om dient te gaan. Genoeg mogelijkheden onderweg om de kinderen wat te leren. We spreken ook veel Engels tegen de kinderen, prachtig om te zien hoe snel ze dat oppikken. Als Tula dorst heeft zegt ze 'I'm thirsty' alleen klinkt het vaak alsof ze zegt 'I'm dirty' (wat ook altijd correct is behalve de 5 minuten na het douchen).

Daarna fietsten we door naar een bovengrondse tempel die deze zaterdagochtend druk bezocht werd.

Pepa mocht er ook even uit om de benen te strekken en wat Thai aan het kirren te maken. Ze wordt over iets meer dan een maand alweer 1 jaar. Wat een grote meid is het opeens geworden en wat is dit afgelopen jaar bizar snel gegaan. 

 Tempel 3 van deze ochtend had een enorme liggende boeddha die lastig op de foto te krijgen was. Weer bij het guesthouse was het zelfs nog voor twaalven dankzij onze ontloop-de-grootste-hitte vroege start (wat onmogelijk is want alleen voor zonsopkomst en na zonsondergang is het qua temperatuur aangenaam, de rest van de dag is het gewoon bloedverziekend heet). Maar omdat we toch altijd ruim voor aanvang van het ontbijt gewassen, ingesmeerd, aangekleed en ingepakt zijn kunnen we direct na het ontbijt op pad.

 Er was dringend behoefte aan een flinke middagtuk.

 Heel soms lukt het om een in de drager slapende Pepa over te leggen, dit keer een succesvolle transfer waardoor ik ook een tukkie kon doen met mijn 2 slapende roomies want 5.40 uur opstaan is ook voor mij geen lachertje. Ik had voor we op reis gingen bedacht dat ik in de lange zwoele avonden lekker buiten op de veranda zittend een digitaal fotoboek van Pepa's eerste jaar zou maken. Komt niks van terecht want door die kleine vroege vogel en omdat de kinderen pas rond 21 uur slapen blijft er voor ons niet heel veel avond over eer m'n ogen dichtvallen.

 Eenmaal bijgeslapen haalde Daan naast ons guesthouse wat te eten en hadden we een echt campinggevoel met ons bordje op schoot voor de deur. Novi keek haar film verder tijdens het eten, Tula sliep nog lekker verder en wij trokken Pepa steeds uit de plant die de paarse bloemetje er zo smakelijk uit vond zien.

 Omdat de 2 tempels die we eind van de middag poogden te bezoeken gesloten bleken hadden de meiden mazzel en fietsten we naar de speeltuin bij het treinstation. In de openluchtsportschool bij de speeltuin trainden ze wat spieren. Heel fijn dat het bewolkt was, daardoor was het hier wel uit te houden.

Toen we eergister hier ook waren zagen we in de speeltuin al het verf-een-gipsen-beeldje bedrijfje van een inventieve Thai. Voor 15 baht/40 cent zoek je een gipsen figuurtje uit, krijg je een klein paletje met verf en ga je in de speeltuin op minikrukjes aan een plank op krukjes zitten verven. Ze vonden het zo leuk dat ze er hierna nog eentje geverfd hebben, leef je uit voor zo'n bedragje. We spraken wel van te voren af dat de beeldjes niet mee kunnen in de rugzakken maar gelukkig hebben we een guesthouse dat gerund wordt door 2 hele aardige zussen dus mogen ze deze knutsels aan hen geven.

Als een echte Thai liep Daan met Pepa op z'n arm rond (je ziet hier geen buggy's of draagzakken, baby's worden gewoon de hele tijd op de arm gedragen, ook als ze met het hele gezin in de speeltuin zijn of op reis in trein of bus. Handig omdat ze daarna zo met baby en al op de scooter stappen). Pepa keek samen met papa naar de passerende treinen en oefende met zwaaien. Na de speeltuin volgde zoals gewoonlijk de avondmarkt om te eten en een fietstochtje naar huis om smerige kindertjes te wassen en op bed te leggen zodat wij voor de deur op ons plastic stoeltje konden plaatsnemen om te internetten want er moet weer voor een volgende bestemming verzonnen worden wat we daar willen gaan doen.

19

Vandaag heeft Tula met de camera gespeeld en daarbij per ongeluk alle foto's gewist.

Oeps ongelukje. Ik blij dat ik elke avond m'n foto's back-up.

Met dank aan de lieve guesthouse zus hebben we wel wat foto's van de met vers uit eigen tuin geplukte bloemen versierde moederdagontbijttafel, ze schoot zo veel foto's van ons dat ze wel een album kan vullen en heeft er wat naar ons gemaild.

Maar helaas geen mooie plaatjes van ons bezoek aan historical park  Khao Wang/ Phra Nakhon Khiri. En we gingen nog wel met zo'n grappige cable car naar boven, mooi dat wij geen zin hadden om die steile berg op te lopen. De voorspelde groepen agressieve apen bleven ons gelukkig bespaard maar de kuiten trainden we alsnog doordat alles op het heuvelachtige terrein nogal verspreid ligt (tja het blijft toch een berg, zo makkelijk kwamen we er niet vanaf). We verheugden ons enorm op een koud nat doekje die we op de terugweg zouden kopen, hoe blij kun je zijn met zoiets kleins.
De middag laat zich simpel samenvatten tot afhaallunch op onze 'veranda', spelletje, filmpje, zussengetreiter, naar het openbare zwembad fietsen, erachter komen dat het zwembad vandaag gesloten is, het van dit idee nog veel warmer krijgen dan we het al hadden. Dan maar een smoothietent opzoeken (hier wiste Tula dus de SDkaart) en alvast naar het treinstation om kaartjes voor morgen te kopen (de keuze tussen 2e klas voor bijna 8 euro per persoon of 3e klas voor € 0,80 pp, 3x raden wat het wordt).

Omdat we toch tijd over hadden voor de zoveelste keer in de speeltuin beland en onszelf op de foto gezet want van een blog zonder foto's krijg ik jeuk.

Door naar de avondmarkt waar de meiden dit keer een soort enorme opgevouwen crepe uit een angry birds kartonnetje aten en wij papaya salad.

20

Voor de laatste keer genoten we van het uitgebreide ontbijt in de heerlijke tuin van 2N Guesthouse. Daan had mazzel want net toen ik hem dreigde in te maken met dammen kwam al dit lekkers op tafel, daar kwam hij mooi mee weg.

Om nog een uurtje tot de taxi kwam te overbruggen zette ik de meiden aan het werk in de tuin.

 Maar toen was toch echt de tijd aangebroken om afscheid te nemen van de allerliefste guesthouse zus (één van de 2 Nen) die je je voor kunt stellen. Tula was heel boos deze ochtend want ze wilde hier helemaal niet weg.

Op het station speelde we Uno tot de trein na bijna een uur vertraging aan kwam rijden.

We reisden weer derde klasse en de hele trein zat stampensvol. Mazzel voor ons dat we van die lollige accessoires bij ons hebben waar iedereen wel naast wil zitten dus er werd al snel plek voor ons gecreëerd. Je hoeft voor zo'n treinreis geen versnaperingen mee te nemen want doorlopend komen er verkopers langs met alles wat je maar zou kunnen willen eten en drinken. Prachtig schouwspel, wij kochten oa sticky rice (eet heel makkelijk wel zo in een wiebeltrein, ideaal voor Pepa) en groene mango. Na de lunch werd er wat getukt en na exact de geplande 3 uur rijden arriveerden we in Prachuap Khiri Khan.